ایرانم

نمی نویسیم اما دلیل نمی شود که نباشیم! غیبت ضغرایمان کبری شد از آنجاییکه غیر از این صفحه ی مجازی از راه نگاه و آغوش و حضور می توانستم با عزیزانم باشم. همیشه فکر می کردم من هم اگر از ایران دور باشم بلاگ می نویسم، انگار شرطی شده ام!! نمی نویسم پس ایرانم!

این ننوشتم پدر عزیزم را خوش نمی آید و من هم که خوشم به خوشی پدرم این چند خط را می نویسم تا بعدا که نوشتنم بیشتر آمد بگویم از تهران و ارومیه و تبریز و استراحت مطلق!

پ.ن. رمضان مبارک!

  
نویسنده : سین الف نون الف ز ; ساعت ۱٠:۱٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٦/۱۳
تگ ها :